In het diepe... Maar ook de hoogtepunten van 2016!

De oude gekreukte kalender mag in de prullenmand gegooid worden, en maakt plaats voor een nieuwe. We gaan een nieuw jaar in! Welkom cijfer 2017! Toch is het maar een cijfer. Wat betekend het voor jou? Voor ons is het belangrijk, want cijfers maken datums. En die datums hangen vol herinneringen... Het het zijn die herinneringen die blijven hangen in je hoofd.

Mijn gevoelens zaten veel in het diepe dal dit jaar, maar er zijn ook een heleboel hoogtepunten geweest in 2016! 

Ik neem jullie mee op een jaartje sensatie... 

In januari mocht ik het onverwachte nieuws in het rond gooien dat Jurgen mij ten huwelijk gevraagd had! "Wij gaan trouwen!" strooide ik in het rond. Af en toe was er wel eens een "Beu dag". Maar "Ik moet niets!" was in februari wel mijn belangrijkste doel. 

22 maart '16 is een dag die bij veel mensen, niet alleen in België, maar voor de hele wereld altijd in onze geschiedenisboek zal staan... Een groter dieptepunt konden we ons niet voorstellen, maar er kwam een jaar vol duistere gebeurtenissen die ons heel angstig maakten... We gingen samen zij aan zij staan, en we leefden van dag naar dag op een niveau dat veel te hoog staat... 

Voor ons, en vooral voor onze zoon Ryan was het hoogtepunt in mei zijn éérste Communie! Daar heeft hij samen met zijn klasgenootjes maanden naartoe geleefd... Wat genoten we als ouders van al die "mijlpalen" die onze kinderen bereikten dit jaar.

"Ga weg" was een van de zovele emotioneel gedichtjes rond juni om een dipje in het diepe te beschrijven. Zo had ik heel wat "verborgen gevoelens" die ik aan niet veel andere mensen liet zien. Ik ben echt uit dat diepe dal uitgeklommen in 2016. Traag, met vallen en opstaan ben ik gegroeid als persoon met een sterker karakter. Ik heb geleerd dat er niets mis is met mezelf te zijn. Wees jezelf! Iedereen is uniek! 

Boodschap van mij voor jullie: Wees trots op jezelf! Voel je goed om wie je bent! Want de pure schoonheid zit in je hart!
Juli - "Perfect"




Onze trouwdag in augustus was ons hoogste gelukspunt dit jaar, daar hebben we echt naartoe geleefd. Er is veel voorbereiding in gekropen, maar het was echt een gelukzalige dag vol intense momenten met familie en vriendschappen.

September gaf me een "nieuw begin", een frisse start voor een betere toekomst. Ik mag starten op een nieuwe job. Daar krijg ik de kans om mezelf te zijn, en om iedere dag bij te leren en te groeien. Ik kan niet dankbaar genoeg zijn. Een hoogtepunt waar ik fier op ben! 

Ook een uitdaging dit jaar in 2016 was om te gaan schrijven voor "Vrouw op eigen benen", nu mag ik maandelijks een gastenblog schrijven voor Georgine Panhuijsen. Een uitmuntende site gemaakt door vrouwen, voor vrouwen die de kracht in zichzelf willen vinden. 

Wat een miserabele afloop van de "kerstdagen"! Een onverwachte wending van warme kerstsfeer, naar tranen die ongecontroleerd van mijn wangen rolden... 

Er zijn heel wat diepe dalletjes geweest waar ik moest uitklimmen, en zijn een heleboel stenen afgebroken van de muur rondom mij. Maar ik groei elke dag! En als ik kan tellen zijn de hoogtepunten dit jaar veel talrijker. Het is ook de kwantiteit niet dat telt, maar de kwaliteit van die momenten. Memories for life...   

Liefs, MaMa Silvy

Kerstmis afgelopen met onmacht.

Wat een miserabele afloop van de kerstdagen! Een onverwachte wending van warme kerstsfeer, naar tranen die ongecontroleerd van mijn wangen rolden... Feestvreugde maakte plaats voor verdriet en vooral onmacht...

Ik zag veel blogs op het net voorbijflitsen, over de Kerstdagen met de overvolle gedekte tafels en de vele gekleurde cadeautjes… Ook hier waren de cadeautjes uitgedeeld. Onze kinderen zaten opgewekt te spelen en af en toe een oogwenk naar de televisie waar de kerstfilms elkaar opvolgden.

We hadden net verrukkelijk gegeten en ik stapte naar buiten met een bordje restjes voor onze poes Loulou. We hadden wat eten over, en ik wou dat verdelen over onze beestjes. Ons Loulou is binnenhuis opgegroeid, maar ze is een buitenkat geworden. Niet dat ze niet meer binnen mag hoor, maar ik denk vooral dat onze hond Boomer te erg op haar jaagt om te spelen en ze zo de rust van de buitenwereld opzoekt.

Ze slaapt in het hooi van de schapen, in de stallen van onze buurman. In onze eigen stal liggen dekentjes en staan altijd korrels en vers water.

Ze is heel tam en komt altijd lief spinnen als je haar naam roept. Of ze komt voor het raam zitten als ik aan het koken ben.

Zo ben ik ook van gewoonte als ik met een extra bordje lekkers in mijn hand sta te roepen, dat ze dan meteen antwoord geeft. Maar deze kerstavond was anders…

Ik hoorde haar pootjes niet trippelen op het dak, ik hoorde alleen een klagend miauw en ik besefte meteen dat er iets mis was… Andere dagen springt ze moeiteloos door het kleine raampje waar ik haar dan op het dak van het konijnenhok haar bordje eten neerzet. Maar nu sprong ze niet meteen door het raam, dus ik besloot meteen de deur van de stal ernaast te openen. Ze kwam naar buiten meteen gejaagd naar het bordje dat ik op de grond zette. Schrokkend begon ze te eten. Maar ik bespeur iets dat niet klopt, bij mijn moedergevoel gaat een belletje rinkelen… Ze is vermagerd en ze zat niet normaal op haar pootje neer plus ik observeerde een grote gapende wonde aan haar been. Meteen schoot ik in actie, ik nam haar voorzichtig op. En troostend repte ik me naar binnen. Meteen begin ik op mijn man te roepen, die rap naast ons stond. Ik installeerde ons op de grote tafel, maar doordat ze zat te eten konden we de wonde niet meteen gadeslaan.

Een geluk dat de kinderen net gaan slapen waren boven, want wat we te zien kregen aan haar been was niet mooi om te zien… Een gapende wonde, haar bot was duidelijk gebroken. Mijn man en ik begonnen te overleggen… Dat we haar zouden binnen houden stond al snel vast. In een transport bakje, want springen: onmogelijk. Dat is een feit. Het is dat moment Kerstavond, 22u30. Geen moment meer om een dierenarts te bellen. Mijn hormonen en mijn gedachten deden mijn hoofd draaien. Loulou is geen jonge kat meer, gaan ze haar pootje afzetten? Beginnen ze daar nog aan op zo een oude leeftijd? Wat als ze niet meer uit de verdoving komt? Wat als ze helemaal niet meer de ochtend haalt?! De tranen rolden over mijn wangen, ik heb me moeten afzonderen in de woonkamer want ik was te emotioneel.

Onze huisdieren komen van bij organisaties waar we “dierindekou” en "VZW Wheels 4 Animals" helpen. Zo hebben wij al enkele lieve poezen, honden, konijntjes, … een nieuwe thuis kunnen schenken. Mijn man stuurde meteen een smsje naar een organisator. Hoe pak je dat aan met die feestdagen? Wat een geluk dat we meteen een reactie kregen, en zo stonden we de ochtend nadien al om 8u aan de deur van de dierenartspraktijk. Toen ik zag dat Loulou de ochtend gehaald had, had ik nieuwe moed om mijn tranen te bedwingen. Wat moet dat een sterk beestje zijn! Zo die pijn verbijten! We kregen al meteen nog meer goed nieuws want de dierenarts zou haar pootje direct amputeren. De gebroken botjes zaten al te ver over elkaar, spalken was geen optie meer. Maar de verdoving mocht geen probleem zijn. Ik was al meteen een heel pak geruster!

Ons Loulou is al heel lang bij ons, al van in het begin is het echt mijn kindje geweest. Vroeger zat ze veel binnen te knuffelen op de zetel, maar ik denk door onze drukte dat ze naar buiten gejaagd is. Ze komt nu vaak op me roepen, en dat breng me altijd een glimlach op mijn donkere dagen.

Deze middag belden we naar de dierenartspraktijk en we ontvingen alleen maar goed nieuws. We mogen ze al gaan afhalen! Ze is goed ontwaakt, ze eet en ze drinkt al flink! Wat ben ik zo fier op haar!

Ik ben heel blij dat ze nu geen pijn meer moet hebben. Wat zal ze afgezien hebben, daar mag ik niet aan denken. Had ik niet met dat bordje eten naar buiten gegaan… Had ik wat vroeger naar buiten gaan kijken… Ik mag niet in ‘als’ denken. Dat doet mij tilt slaan. We weten niet wat er gebeurd is. Heeft ze gevochten? Heeft ze een schop van een schaap gekregen? Of is ze overreden?

Het belangrijkste is dat we haar nu terug bij ons hebben. Dat ze nog een lange tijd door ons kan vertroeteld worden. 

Mijn man wil ze niet meer buiten laten, angst dat ze niet meer kan springen. Maar volgens mij kan ze perfect met haar drie pootjes leven, en zal ze snel dapper vanboven op de kast naar ons beneden toe kijken!

Wat een Kerst! Deze zal ik me nog lang herinneren!

Liefs, MaMa Silvy

De mama van... Gastenblog

De mama van… | Silvy de mama van Ronan, Ryan, 

Roselinde Louise en Rodney

Elke week laat ze op haar blog een andere mama aan het woord. Zij vertellen over de naam van hun kindje(s), hoe ze als moeder zijn en of het hun leven ook heel erg veranderd heeft… Deze week mag ikzelf in de kijker staan met mijn gastenblog...

Bedankt Mèlanie! 

Liefs, MaMa Silvy

Mijn meest gelezen blogs in 2016, het lijstje.

Op mijn blog zal je niet veel lijstjes vinden, maar dit is een opsomming van blogs die het vermelden zeker waard zijn! Daarom, beste lezers, hier een lijstje van mijn meest gelezen blogs in 2016. 

Is het omdat de naam bekendheid heeft, of omdat het gewoon prachtige creaties zijn? Maar deze blog haalt de meeste leescijfers: een bijzonder Nederlands bedrijf in de kijker! Een bruidsmode - fabrikant die zo uniek is omdat zowel hun design als productie plaats vindt in Nederland.

" Creations of Leijton "

Op plaats twee in mijn lijstje staat mijn nieuw project: "Kunst met Karakter". Ik koop dat we veel nieuwe kunstwerkjes te zien krijgen in 2017, dat word mijn nieuwe voornemen voor het nieuwe jaar. Want in ieder van ons zit een kunstenaar, iedereen kan Kunst maken! Of je nu een kuisvrouw bent, of een baas van een bouwonderneming! Heb je autisme of heb je een handicap voor de rest van je leven? Iedereen is uniek, en dat is mijn boodschap voor dit project! 

Nummer drie in dit top 5 lijstje gaat naar: Sabine Klykens, een ervaren Verzorgende wonende in Nederland Moerdijk. In deze blog zet ik haar samen met de Mantelzorg extra in de kijker. Omdat ik zoveel bewondering heb voor haar zelfstandige job waar ze persoonlijke begeleiding aanbied, maar ook zoveel meer... Haar doel: het aangenamer maken voor andere mensen, en ze een lach op hun gezicht toveren. Dikke pluim voor alle mantelzorgers die dag in, dag uit zorg aanbieden bij mensen die het nodig hebben!

 

In deze opsomming heb ik nummer vier te danken aan mijn mama. Telkens post ik een blog als er iets nieuws komt op haar bijzondere pagina: Oma Emotie

Hier heeft ze een ongekend gedicht vanonder het stof gehaald. Een sprookje dat iedereen wel kent, maar hier geschreven door haar grootmoeder in Lovendjoel in maart 1980. Roodkapje en de wolf, maar verwacht niets... Want deze loopt helemaal anders af!

Als laatste van deze reeks blogs in mijn lijstje, geef ik jullie mijn artikel: "Een goeie keuze." Het gaan hier om een persoonlijke ervaring met onze drie kinderen. Over mama gevoelens die zich zorgen maken om de toekomst, echter ook gevoelens van trots... Wat ben ik fier op de goeie keuze die ze in dit verhaal maken!

Wat vonden jullie van mijn lijstje blogs? Voor mij roept het alvast een heleboel herinneringen op... Welke blog raakt jullie het meeste? Ik nodig al mijn lezers uit om eens tussen mijn blogs te rollen. Dat kan bij de zoekfunctie rechts op mijn pagina. Of blader eens door de maanden heen... Maar je kan ook naar de pagina: "Een regenboog in schuifjes." gaan. Daar zie je verschillende categorieën blogs in allerlei schuifjes gegoten... 

Veel leesplezier! En een gelukkig nieuwjaar 2017!

MaMa TeiGetje Silvy 

Kunst met Karakter 08

Terug een werkje van "R" dat aansluit bij zijn verzameling... 

voor Kunst met Karakter.

Wil je zelf meedoen? Dat kan nog altijd!

Mail naar: meerdaneenmama@gmail.com

Omdat in ieder van ons een kunstenaar zit!

MaMa Silvy

Kerstmis liefde voor elk kind.

Christmas Time... Het is een periode waarin mensen vaak gaan nadenken over het voorbije jaar. Ze gaan ook aandacht geven aan de boodschap van vrede. Even komen ook kinderen uit arme landen in beeld. Word pestgedrag aangepakt. En gebeuren er hopen inzamelingen voor goede doelen. Ik heb er allemaal veel waardering en respect voor.

Maar waarom krijgen deze punten alleen de laatste weken van het jaar wat aandacht? 
Waarom kunnen ze niet een heel jaar in de kijker staan? 

Ik denk dat het aan dat unieke kerstgevoel ligt, het is koud buiten en binnen branden de lichtjes. Er staat lekker eten op tafel en de verwarming draait zodat niemand kan klagen. Het is overal versierd en de pakjes liggen onder de kerstboom. In de Amerikaanse films op tv is alles perfect en zo moet het hier onder ons dak ook zijn: zorgeloos en een overvolle gedekte tafel. 

Maar het is niet overal zoals dat perfecte plaatje. Er zijn arme gezinnen die geen geld hebben om een tweede gang eten op tafel te zetten. Of ouders die niet het duurste cadeau onder de kerstboom kunnen leggen. Het kan je buurman zijn, die kerst anders moet vieren omdat het in de laatste week van de maand valt. Het kan ook die dame zijn, die je altijd mooi opgetut aan de schoolpoort ziet staan. Maar dat niemand weet dat ze bij haar vader moet gaan bij eten. Omdat ze haar ziekenhuisfacturen betalen belangrijker vind. Denk daar eens aan als je je benen onder tafel schuift bij het volgende bord eten. 

Ik denk ook aan die foto's die ik even geleden zag. Waar in een arme wijk zes zwarte kinderen rond één pot pap zitten met elk een lepel in de hand... Of een beeld van een meisje met een emmer water op haar hoofd, waar ze kilometers voor moet stappen... En ik zag ook een afbeelding van drie neefjes die zich buiten in één plas water moesten wassen... 

Armoede, niet alleen bij ons! Daar wil ik ook aan dacht aan schenken! 

Zo foto's van kinderen, als mama is dat natuurlijk mijn zwakte. Ik denk ook aan kinderen zonder mama of papa, eenzaam in een weeshuis. Wachtend tot de toekomst hun toelacht. 
Ik denk aan een tiener die gepest word op school, maar met niemand zijn gevoelens kan delen. Ik denk aan een kind die zich niet thuis voelt tussen andere mensen omdat hij autisme heeft. Ik denk aan een kind die zijn ouders gescheiden zijn, en de feestdagen tussen ruzie en geklets moet doorbrengen. 

Wat ik wil zeggen: Kerstmis is niet voor iedereen een mooie tijd. Er zijn kinderen die deze dagen maar al te graag zo snel mogelijk gepasseerd zien. Daarom wil ik even stilstaan bij die kinderen... 

Voor hun is mijn wens: dat iedereen de warmte van liefde mag voelen! 
Niet alleen met deze feestdagen, maar een heel jaar! 

MaMa Silvy

Merry Christmas 2016

Wij hebben met Kerstmis 

maar één grote wens.

Naast een goeie gezondheid en geluk, 

ook liefde voor elke mens. 

Dat elk kind de warmte van een gezin mag voelen,

zonder ruzie en pijn. 

Dat er geen oorlog meer is, 

dat zou ook fijn zijn! 

Dat is onze grootste wensdroom: 

niet alleen met Kerstmis

maar het hele jaar, 

vrede en liefde

voor elkaar!

! Merry Christmas 2016 !

Liefs, MaMa Silvy

en Gezin

Kunst met Karakter 07

Mijn zoontje Ryan van 7 jaar is er helemaal door gebeten, 

ik denk dat hij 's nachts de nummertjes al voor zijn ogen ziet rond draaien... 

Vandaag een Kunstwerkje uit eigen huis: 

Geen idee hoelang deze moderne manier van puntjes verbinden al bestaat? 

Maar ik ontdekte het onlangs tussen de kruiswoordraadsels, 

waar zoonlief uit het 2 de leerjaar ook zo gek van is. 

En pas op, het lijkt misschien kinderspel,

maar deze lijntjestekening volledig afwerken is serieus concentreren! 

Want de nummertjes springen van hier naar daar, 

tot wel in de driehonderd!

Je hebt volle lijnen die doorlopen en plots stoppen, 

plus je hebt er blauwe én rode.

En dan is het: "MaMa, kom jij eens kijken!?" 

Op drie dagen afgewerkt, dit is zijn allereerste! (Nogal Glad!)

Maar hé, ook dit vind ik Kunst met Karakter! *Fier!*

MaMa TeiGetje Silvy

Teruggevonden Geluk

Kunst met Karakter 06

Veel kleur schakeringen en uren aan werk, ik geloof het meteen als onze

jonge kunstenaar deze tekening aan me liet zien...

Heel magnifiek en afgewerkt met die mooie details!

Dank u wel "R" !  

MaMa TeiGetje Silvy