Kunst met Karakter 05

De derde tekening in de reeks creatie's van "R"

waar ik elke week eentje van deel. 

Zijn favoriete karakter : "Prinses Luna"

MaMa TeiGetje Silvy

Budget tips voor: Vrouw op eigen benen.

Maandelijks mag ik voor http://www.vrouwopeigenbenen.nl/ schrijven. Vandaag is voor mij weer een grote dag, want er is weer een artikel online verschenen! Het gevoel een tekst van mezelf op een andere blog te zien staan, maakt mij heel opgewekt. Ik ben echt trots dat ik op zo'n geweldige site mag verschijnen! Bedankt! 

MaMa TeiGetje Silvy

Mijn Kinderwensen bij Twijfelmoeder

Twijfelmoeder , Patricia zette een zoekertje online voor haar editie in Lezerspost : 

verhalen over kinderwensen. 

Geen moment twijfelde ik om haar een artikel van mezelf door te sturen. 

En zo ontving ik al na enkele uren een enthousiast mailtje terug: 

mijn blog zou op korte termijn al online komen! 

Lees nu mee met deel 1. 

Over een paar dagen komt deel 2 ook online.

Tellen we samen af? 

Bedankt Patricia! 

Om mijn unieke verhaal te delen! 

Liefs, MaMa TeiGetje Silvy 

Alle ogen gericht op het podium.

Deze week was het feest op de school van onze kinderen. Een moment dat voor iedere ouder wel herkenbaar zal zijn: je kleine kleutertje zien dansen op een groot podium. Of het nu een kerstdansje is of een voorstelling van een circus, het is toch iets heel vrolijks om naar te kijken. De juffen en de kinderen zijn al weken op voorhand bezig met de voorbereidingen. Als de show gedaan is lijkt er een zware last van de schouders van de juffen af te vallen: "Oef, alles weer vlekkeloos verlopen." Ze steken er ook zoveel werk in, respect! Maar voor de ouders van al die schattige kleine mensjes is het toch een moment dat we delen dat we allemaal zo fier zijn op onze bengels.  

Al is dat toch de bedoeling?

Ik herinner me als kind dat ik zelf veel dansjes gedaan heb bij schoolfeesten. Heel de klas leefde er vol enthousiasme naartoe. Er werd een grote tent op de speelplaats gezet, ernaast een groot springkasteel en de geur van bbq vlees deed je altijd watertanden. Mijn vader was vroeger altijd de vaste fotograaf als er schoolfeestjes te beleven vielen. Dat bracht natuurlijk altijd prachtige foto’s met zich mee. Ook mijn mama was vaste helpende hand bij het schminken en het verkleden. Ik herinner me die dagen als veel stress bij de voorbereidingen. Maar ook veel plezier bij de dansjes zelf. Nu vandaag de dag kan ik nog veel liedjes meezingen, en zie ik die fleurige beelden nog vast voor mijn ogen… Je moet niet vragen wat voor een indruk dat zoiets kan achterlaten op een kind.

Als ik tientallen jaren verder spring naar het heden, dan is heeft de tijd ons toch heel andere dingen gegeven. Kinderen ervaren het anders, maar ook ouders.

Waar vroeger één vaste fotograaf naast het podium stond, zitten nu alle ouders klaar met hun gsm in hun handen. Soms zie je zelfs al iemand met een Ipad op hun schoot, klaar elk moment vast te leggen. Mensen zijn zo met hun gsm bezig… Hun ogen gericht op dat kleine apparaatje, snel nog wat smsjes sturen, vlug nog eens scrollen op Facebook, … 
Het optreden van onze stoere circusartiesten was al een half uurtje bezig… De kindjes die niet aan de beurt waren zaten op bankjes voor ons. Ik zat samen met mijn mama op de tweede rij. Dus een goed uitzicht. En zo konden we ook ideaal zwaaien en knipogen naar ons Roselinde op de bank voor ons. Toen ik een mama naast mij in de rij hoorde zeggen: “Oh, ik had niet door dat onze dochter hier vlak voor ons zat!” Ja, lieve mama wat bent u nu opmerkzaam: uw dochter zat al een hele poos voor u in de rij naar u te wenken… Maar u was te druk bezig met dat witte apparaatje in uw handen, waar uw Facebook status en de tientallen foto’s plus dat live filmpje interessanter waren dan de blik van uw eigen kind. U vindt het natuurlijk leuk om naar het optreden te komen kijken, maar dat u meteen alles online gooit blijkt u belangrijker te vinden? Ik word zo boos om zoiets...

Ik zie ook kinderen die zenuwachtig op het podium staan, ze durven amper mee te bewegen met de dans. Ze zijn bang dat ze niet goed genoeg presteren voor het publiek waar mama of papa, meme of pepe bij zitten.

En toen zag ik ons Roselinde met de breedste glimlach van allemaal op het podium vrolijk mee huppelen… Mijn hart was ontroerd. Want wat ik besefte maakte mijn liefde voor haar alleen warmer: ze had plezier! Ze staat er nog helemaal niet bij stil in wat andere mensen van haar bewegingen kunnen vinden. Ze amuseerde haar gewoon. Ze zag dat oma en mama naar haar glimlachten en zwaaiden. Ik stak zelfs mijn duim omhoog, en ik zag ze zo opfleuren! En dat is toch wat telt op zo’n moment? Niet die perfecte foto’s op het internet, of dat ene filmpje dat iedereen mag bewonderen. Binnen tien jaar zal mijn kind dit herinneren als een plezierige ervaring met haar vriendinnetjes van school. Ze zal het niet herinneren als een mama die constant met haar mobiel bezig was, maar wel een oma en een mama die haar aanmoedigden en knipoogden. Want wat is voor mij het belangrijkste? Het plezier zien in mijn dochter haar fonkelende ogen en de brede glimlach op haar gezichtje!

Natuurlijk hebben oma en ik ook foto's genomen, omdat we van de herinneringen houden die daarin schuilen. Maar geen overdreven honderden die we nadien online gooien. We hebben de show niet gevolgd met onze ogen gericht op een klein vierkant schermpje. Maar we hebben wel in onze handen geklapt en genoten van het moment. Met fierheid en veel liefde voor die kleine circusartiest. 

Remember these moments! Enjoy the little things in life!

MaMa TeiGetje Silvy

Zag je mijn perfecte foto al?

Elke dag weer zie ik mensen op Facebook hun foto’s delen. Van hun pasgeboren baby, een vakantiereisje, een vernieuwde keuken, ... Je kan het niet bedenken of het staat op internet klaar zodat iedereen kan liken. Vaak zijn die foto’s de perfecte plaatjes, ze lijken zo uit een verkoopfolder te komen. Het lijkt wel of de personen die deze foto’s delen willen zeggen: “Kijk ons gezin is perfect! Ons huis is volmaakt! Onze kinderen zijn de beste!” Ze delen hun ideale gezinsgeluk met iedereen die het wil zien. Heeft iedereen mij gezien? Lijken die mensen wel uit te schreeuwen. Natuurlijk halen die pictures veel reacties uit en nog meer likes. En zo voelen die personen zich populair, en moedigt dit hun aan om nog méér online te gaan gooien.

Ik wil het niet gaan hebben over privacy, al is me dat ook een gevoelig punt waar ik zou over kunnen gaan discuteren… In deze blog wil ik me afvragen of achter dat perfecte plaatje die ze ons laten zien, ook echt alles zo probleemloos is. Ik zie foto’s waar blije gezichten de bovenhand hebben, waar plezier en geluk uitstraalt. Ik ben er soms door ontroert misschien, en heel af en toe denk ik dat is schattig en lief. Maar ik ken ook de andere kant van het verhaal… 

Ken je dat programma op tv: “Achter gesloten deuren…” Wel dit gaat ook zo: achter al die foto’s vol glitters en glans heerst er een duistere waarheid.

Een beeld van een lachend echtpaar… > Het gaat slecht tussen dat koppel, ze staan op punt van uit elkaar te gaan. Maar ze blijven samen voor de kinderen.

Een beeltenis van een daguitstapje… > In dat andere gezin zijn er financiële problemen, ze knopen de eindjes aan elkaar.

Een nieuw interieur, een baby bolle buik, een spetterende nieuwjaar outfit, of een uitgebreid menu op tafel. Elk portret kan een positief verhaal delen. Maar ook veel kiekjes zijn momentopnames. En het kan ook zijn dat er een koffer vol negatieve dingen achteraan sleept… Die kant van het verhaal zullen mensen moeilijk toegeven.

“Hoe gaat het met jou?” - “Goed hoor!”

Op mijn blog zal je in mijn gedichten en ook in mijn artikels lezen dat niet alles altijd rozengeur en maneschijn is in ons gezin. Ik zal het niet van de daken schreeuwen dat het hier soms moeilijk is op gezondheidsvlak of financieel. Want dat hoort zo niet in de maatschappij van nu. Deze tijd laat ons niet toe dat we om hulp vragen of onze gevoelens bloot leggen. Ik hoop dat de acties van Rode Neuzen dag daar iets aan kunnen veranderen. Zag je “Over de streep” op tv? Ik denk dat vele uitspraken voor een heleboel mensen heel herkenbaar waren… En dat ook zoals bij mij er talrijke traantjes gerold zijn…

Ook ik wil een duidelijke boodschap meegeven aan mijn lezers hier op mijn blog:

het is niet erg om toe te geven dat achter die brede glimlach geen perfecte wereld schuilt! 

MaMa TeiGetje Silvy 

Een wolf met moed.

Eindelijk staat de weegschaal gelijk.

Vaak spreek ik op mijn blog over mijlpalen die onze kinderen bereiken. Zoals bv onze kleinste Rodney die in januari eindelijk ook naar de kleuterklas mag. Mama opgelucht dat ze uiteindelijk na 7 jaar, uit de Pampers is.

Maar vandaag wil ik het over een mijlpaal hebben die ik zelf bereikt heb. Het is een gevoel, maar vandaag besefte ik iets: 

“Ik word niet langer als jonge twintiger bekeken.” Volgende week word ik 29 jaar...

Als tiener zijn mijn ouders gescheiden. En nog voor ik afgestudeerd was en de twintig bereikt had woonde ik al samen met mijn vriend. Een hele reek gebeurtenissen maakten me tot een jonge twintiger die meer volwassener was dan haar leeftijd. Toen ik enkele jaren samen was met mijn vriend hebben we een belangrijke stap gezet. Samen begonnen we een eigen zaak in de horeca. Maar mijn omgeving zag alleen maar de schors van mezelf, en mensen zagen niet de inhoud van wat er in mijzelf allemaal ronddraaide. Een jonge vrouw die probeerde te zeilen in de horeca, het was niet simpel. Maar elke dag leerde ik bij, en elke keer weer besefte ik dat mijn gezin op de eerste plaats stond.

Na al die jaren zelfstandigheid koos ik voor de gezondheid van mijn man. En stelde ik mijn gezin met onze kleine baby voorop. Ik had het moeilijk om een groot deel van mijn zelfstandigheid af te geven. Ook mijn sociale contacten vielen allemaal weg. Maar ik groeide iedere dag…

Ik had het in die periode moeilijk met uit te spreken wat er echt op mijn hart lag. Verschillende uiteenlopende jobs nam ik aan, om toch maar zeker aan het werk te zijn en financieel terug zekerheid te hebben. Er zijn weinig mensen uit mijn nieuwe omgeving die weten wat voor een levensweg ik al afgelegd heb. Verscholen achter littekens van persoonlijke ervaringen, vermomd met een masker ging ik verder.

Vroeger toen ik mijn masker even naast me neerlegde en mijn ware ik liet zien, reageerden mensen vol ongeloof. Ze zagen het niet in me dat ik zelfstandig geweest ben. Ik kon daarom moeilijk mijzelf zijn.

Als ik vandaag de dag op mijn nieuwe job vertel dat mijn gezin uit mijn man en 4 kinderen bestaat, rollen de mensen hun ogen zo wat uit hun hoofd. Ze zien me als een jonge moeder, maar ze zien niet de zware koffer die ik met me meedraag.

Maar ik heb het gevoel dat er de laatste tijd iets veranderd aan de mensen hun reacties. Als ik zeg dat ik bijna 30 jaar oud ben, is hun blik in hun ogen anders. Alsof hun vooroordelen helemaal omdraaien… Verschrikkelijk wat een cijfertje kan doen… Ik ben altijd al volwassener geweest dan dat belachelijke cijfer. Maar vanaf volgende week staat de weegschaal eindelijk gelijk:

“Ik word niet langer als jonge twintiger bekeken.” Maar vandaag ben ik voor mijn omgeving een volwassene sterke vrouw met een vaste job, getrouwd met een zorgzame man, en een liefdevolle mama van onze kinderen. 

MaMa TeiGetje Silvy

Kunst met Karakter 04

De tweede tekening in de reeks creatie's van "R"

waar ik elke week eentje van deel. 

Hij tekent met potlood en gum, en giet er uren aan werk in... 

Ik vind hem schitterend! Echt geweldig gemaakt!

Kunst met Karakter! Want kunst zit in ieder van ons! 

MaMa TeiGetje Silvy

Ik mag Ik zijn, toch?

Het is een situatie waarin ik me vaak bevind. Andere lezers zullen het ook wel herkennen. Je zit tussen andere vrouwen (of mannen) en je kan niet meepraten. Omdat je dezelfde achtergrond niet hebt, of jullie delen dezelfde interesses niet. Je verschilt totaal van elkaar. Soms kan het klikken en groeit er toch een mooie vriendschap uit die eerste kennismaking. Maar er zijn ook momenten waarin de klik ver zoek is. En dit was zo een fragment waarin ik mezelf helemaal verloren voelde... Luister mee naar mijn gedachten: 

Hier zit ik dan: tussen twee andere vrouwen in. Tussen de "Beestjes boerin" en de "Fashion diva". Laat ik ze zo noemen :-) Geen kwaad bedoeld. Kan ik meepraten? Nee, amper. Ik heb het moeilijk... 

De Beestjes boerin praat over koeien die gemolken moeten worden. Varkentjes die net geboren zijn die verzorgd moeten worden. Ik wil het niet weten als ik denk wat Dr Jan Pol doorstaat bij problemen bij een geboorte van een dier... Hoe hij kalfjes moet redden met zijn blote handen. Of wat hij moet doen als het te laat is... Nee bedankt. 
Het is veel werk, respect voor die mensen de vroeg opstaan en de hele dag druk in de weer zijn. Met hun dieren en boerderij, paarden,... Maar ik hou me liever enkel tot het opeten van dat lekker stuk vlees op mijn bord... :-)

En dan de Fashion diva, noem ik ze bij gebrek aan meer kennis. Ook weer een onderwerp waar ik amper kan van mee kletsen. De laatste modekledij? Duurste schoenenwinkel? Niet aan mij besteed. Draait het onderwerp over naar gezonde voeding. Oh, daar kan ik toch wel iets van? Maar het gaat over puntjes tellen tot vreemde soorten fruit. Gele kiwi's? Chinese druiven? 
Lap, ik val weer uit de boot! Want springt het onderwerp op het feit dat de diva elke maand op restaurant gaat eten. Ik wil pronken met mijn kennis over drie plaatsen waar mijn smaakpapillen heerlijk verwend worden. Maar al gauw gaat mijn lijstje in het niets op tegen de vele culinaire ervaringen die diva heeft. Scampi's en biefstuk? Die worden bij ons thuis in ons eigen keuken ook wel eens heerlijk bereid... 160€ aan een restaurant, drie gangen menu of à volenté tapasbar? Kan ik thuis ook. En mijn geldbeugel word er ook niet vrolijker op hoor met die feestdagen... 

Dit duo hun praten staat niet stil. Ik wil er tussen komen met eigen tips of belevenissen. Maar ik geef het op. Ik voel me een uitzondering. Een buitenbeentje. Ik kan niet meepraten. Ik heb het over de nieuwe Playstation... Over knutselwerkjes en grappige uitspraken van de kinderen. Daar val ik weer uit de boot en pardoes het water in deze keer. Ze hebben geen kinderen, vrijgezel of bewust 40 zonder wenende peuters. Geloven niet meer in de liefde. Gescheiden en alleen tussen hun vier muren. Wat doe ik hier nog? Weglopen of zwijgen?
Ah, daar komen nieuwe vrouwen erbij zitten...  Nieuwe poging, ik raap mijn moed bij elkaar... Probeer opnieuw. Wat doe jij nog vandaag? Koud weer hé buiten. Wat gaan jullie eten? Eindelijk dacht ik dat ik een gemeenschappelijke interesse gevonden had: onze liefdevolle huisdieren. "Ik heb een kat." Oei, daar gaat het weer mis. Want ik heb ervaring met huisdieren zoals slangen en baardagamen.  Ik denk dat ik best nu even mijn mond hou...

Iedereen is uniek en interessant toch?! Ik ben een apart geval en ik kleur niet binnen de lijntjes. Daar ben ik dan ook fier op. Ik hou van mezelf! It's fun to be me! Smile and be yourself, it's owwkejj! 

MaMa TeiGetje Silvy 

Barbiepoppen en roos in huis.

Toen jaren geleden de gynaecoloog me vertelde dat ik zwanger was van een meisje, kon ik mijn oren niet geloven. “Bent u het wel zeker?” Vroeg ik nog eens. Maar toen hij er een fles champagne om wou wedden, moest ik hem toch op zijn waarheid nemen. 

Eerder die bewuste dag had ik nog een gesprek met mijn vriend. Na twee stoere jongens, zou een meisje een echte koningswens zijn. Maar we dachten: het zal wel weer een jongen worden. De jongens kleertjes lagen al te wachten in de kartonnen dozen, en van roze dekentjes was er nog helemaal geen sprake.

Elke keer ik als kind een grote speelgoedwinkel binnen liep was ik vol verbazing. Een muur met alleen maar videospelletjes, de overkant een hele verzameling duplo en lego blokken, een hele resem gezelschapsspelletjes, … Vol bewondering liet ik dan mijn ogen rondkijken, zoveel keuze in één winkel. Ik ben dan wel een meisje, maar de hoek waar al de poppen bij elkaar stonden te pronken liep ik als kind zo voorbij! Het interesseerde me geen haar dat gedoe met die poppenkleertjes. Veel vaker stond ik te kijken naar knutseldozen of strips.

Dus tijdens mijn zwangerschap riep ik vaak uit: “Bij ons komen er geen Barbiepoppen in huis!”

Naar huis met het blije nieuws dat er een meisje op komst was… Heel mijn omgeving reageerde enthousiast. Voor de eerste keer mochten we rokjes kopen en vulden schattige roze spulletjes de kleerkast… De parkbekleding sloeg ook roos uit, en zelfs haar fopspeen waar ze verslaafd aan raakte was roos.

Nietsvermoedend begon mijn roos avontuur… Onze dochter Roselinde koos uit al haar knuffels Knorretje van Winney the Pooh uit. En enkele jaren later vertrok ze ook met een roze prinsessen boekentas naar school.

Een klein dankwoordje voor de Frozen – film. Die blauw tot het nieuwe roos uitroept. Blauw behoort nu tot haar top drie lievelingskleuren. En zo hoef ik niet meer bang te zijn als er toevallig een blauwe koekendoos in haar boekentas beland...

Je voed ze op zoal jij wil, het verschil tussen een jongen en een meisje opvoeden maak je zelf. Maar ik geef toe dat ik ze met plezier een rokje aandoe. Ze zijn vrij in hun doen en laten. Onze zonen zingen ook luidkeels mee met K3. En Piet Piraat wordt door iedereen graag gezien. Met auto’s spelen ze allemaal en zelfs onze kleine Rodney speelt met … Ja: Barbiepoppen!

Barbiepoppen, pony’s met alle vrolijke kleuren van de regenboog, Frozen figuurtjes, … Ze vullen allemaal de speelgoedkast. Hopen roze kledij in de was. Dit had ik nooit voorspeld.

Gisteren ben ik een uur bezig geweest met ons dochtertje, nu 5 jaar. Ze kroop in de douche met veel schuim, daarna een lekkere warme pyjama en wollen sokken aan, en we nestelden ons voor de verwarming… Ik heb uitgebreid de tijd genomen om haar haren te borstelen en uit te kammen. Ik verdeelde haar haren in kleine reepjes en zo maakte ik negen kleine vlechtjes. Waar ze mee mocht gaan slapen. En waar ze vandaag heel fier mee naar school vertrok. Dat de juf riep: “Oh Roselinde, wat is jouw haar mooi!” Maakte mijn dag goed. Waardering voor mijn lange werk gisteren, voelt goed. Morgen vroeg maken we haar staartjes los en hebben we mooie golfjes om te pronken bij haar vriendinnetjes.

Mama en dochter tijd vind ik zo leuk, haar fiere glimlach en haar woorden: “Mama jij bent lief!”, dat zijn de redenen dat ik blij ben dat ik een dochter heb!

Toen de gynaecoloog me bijna 6 jaar geleden vertelde dat ik zwanger was van een meisje, had ik nooit gedacht dat ik hier vandaag zo zou bezig zijn met echte meisjes dingen zoals haartjes vlechten en Barbiepoppen opruimen. Dan had ik geroepen: “Bij ons komen er geen Barbiepoppen in huis!” :-)

MaMa TeiGetje Silvy